Alam ko na di aproriate sabihin pero feeling ko, ang damot ni Lord sa akin… Sabihin man ng iba na tampo lang ito dahil may mga bagay na kahit na anong dasal ko, di ko nakukuha pero hindi naman ako kasing babaw ng materyal na bagay… Ang hindi ko lang talaga malubos maisip minsan ay kung bakit sa dinami-rami ng taong masaya dahil may kasama sila na mahal din sila, naiiwan ako sa kangkungan at tapunan ng mga tinatawag na loveless.
Hindi naman dahil lang sa wala pa akong naging seryosong relasyon sa ilang taon na ding nakalipas. Di ko lang talaga maisip kung bakit tuwing may pagkakataon na nahuhulog ang loob ko sa isang tao, para namang bulang nawawala yung tao na yon sa buhay ko. Hindi ko alam kung hindi lang ako marunong mamili ng tama o may mali sa akin pero mas madalas pa ding mangyari na kung kailang nandoon na sana, bigla na lang mawawala.
Di ko din talaga alam kung may nagsumpa sa akin na huwag maging masaya ang lovelife. Hindi ko rin alam kung karma na nga ang tawag dito, bayad lang sa dami ng di ko pinansin dati o kaya, bigla ko na lang binitawan. Ang totoo, naguguluhan ako sa mga bagay-bagay. Kung di lang din naman ako magiging pari, ayoko namang tumandang binata. Nangangarap pa din naman akong magkapamilya at magkaroon ng tahimik at magandang buhay kasama ng magiging asawa at mga anak ko. Siguro, malupit lang talagang maglaro ang tadhana sa akin.
Kung alam lang siguro ng ibang tao na gugustuhing maging katulad ko ang kalagayan ng isang taong kagaya ko, baka hindi na nila asamin pa. Gusto ko lang din namang makahanap ng isang taong bubuo ng araw ko. Alam mo naman na kung ano ang ibig sabihin non. Yun tipong kukulayan niya ang black and white na mundo ko.
Siguro nga nung nagpamudmod si God ng lovelife, tulog na naman ako. Pero kahit saan ko tingnan, mukhang di pa rin patas. Ako naman si tanga, sumasabay lang sa lukso ng panahon at pagkakataon. Kahit gaano pa katamis ang imported na chocolate, bitter pa din ako dahil ako lang mag-isa ang kumakain.. Maliban na lang kung makokonsensya akong magshare sa mga kaboard-mate ko. Pero iba pa din kung ang kasama mong kumakain ay yung taong mahal mo. Yun tipong kahit hindi kayo mag-usap, basta ang alam niyong dalawa, nagkaka-intindihan kayo. Ang layo na rin ng narating ko sa buhay ko at aminado ako na ilang taon na lang at mapapaso din ang kabataan ko kahit sabihin pa nilang bata pa din naman ako. Ayaw ko lang dumating yung panahon na sisishin ko ang sarili ko kung bakit hanggang kamatayan ko, mag-isa ako. Sa tingin ko, nakakatakot yon. Mas higit pa sa takot na pwede kong maramdaman oras na nalaman kong hindi totoo lahat ng pinaniniwalaan ko. Mas higit pa din sa takot ko na pumalya sa mga bagay na pinagtutuunan ko ng pansin.
Mahirap bang intindihin na masakit ding ulit-ulitin sa isip mo na baka hindi ka puwedeng mahalin ng taong mahal mo? Mahirap din bang unawain na mahirap tiisin ang labis na katahimikan ng taong minamahal mo> Hindi ko alam kung hanggang kalian ko dapat sanayin ang sarili ko na huwag masaktan. Hindi ko din alam kung possible nga bang maging manhid sa mga oras na kinakain ka na ng nararamdaman mo para lang pigilan pigilan ang sarili mo na huwag kung ayaw mong magsisi sa bandang huli.
Isa akong bulag na nilalang na ninanasang makakita muli ng tunay na pag-ibig. Hindi maaring mangyari yon kung ako lang ang nagmamahal. Hindi ko naman puwedeng ibuhos lahat ng pagamamahal sa sarili ko lang. Granted na rin naman na mahal ko talaga ang nanay, tatay at kapatid ko. Pero kulang pa din. Di ko alam kung masyado lang akong mapagmahal na nilalang o nagdedeliryo lang ako sa ideya ng pag-ibig.
Kung hanggang ailan ko matitiis ang sitwasyon? Sa totoo lang, hindi ko alam. Puwedeng hanggang bukas o sa isang lingo. Puwede din na sa isang buwan o sa isang taon. Baka puwede din na hanggang tumanda ako. Huwag lang sana na hanggang mamatay ako.
September 1, 2008
9:35 pm
Monday, September 15, 2008
Damot ni Lord
Alam ko na di aproriate sabihin pero feeling ko, ang damot ni Lord sa akin… Sabihin man ng iba na tampo lang ito dahil may mga bagay na kahit na anong dasal ko, di ko nakukuha pero hindi naman ako kasing babaw ng materyal na bagay… Ang hindi ko lang talaga malubos maisip minsan ay kung bakit sa dinami-rami ng taong masaya dahil may kasama sila na mahal din sila, naiiwan ako sa kangkungan at tapunan ng mga tinatawag na loveless.
Hindi naman dahil lang sa wala pa akong naging seryosong relasyon sa ilang taon na ding nakalipas. Di ko lang talaga maisip kung bakit tuwing may pagkakataon na nahuhulog ang loob ko sa isang tao, para namang bulang nawawala yung tao na yon sa buhay ko. Hindi ko alam kung hindi lang ako marunong mamili ng tama o may mali sa akin pero mas madalas pa ding mangyari na kung kailang nandoon na sana, bigla na lang mawawala.
Di ko din talaga alam kung may nagsumpa sa akin na huwag maging masaya ang lovelife. Hindi ko rin alam kung karma na nga ang tawag dito, bayad lang sa dami ng di ko pinansin dati o kaya, bigla ko na lang binitawan. Ang totoo, naguguluhan ako sa mga bagay-bagay. Kung di lang din naman ako magiging pari, ayoko namang tumandang binata. Nangangarap pa din naman akong magkapamilya at magkaroon ng tahimik at magandang buhay kasama ng magiging asawa at mga anak ko. Siguro, malupit lang talagang maglaro ang tadhana sa akin.
Kung alam lang siguro ng ibang tao na gugustuhing maging katulad ko ang kalagayan ng isang taong kagaya ko, baka hindi na nila asamin pa. Gusto ko lang din namang makahanap ng isang taong bubuo ng araw ko. Alam mo naman na kung ano ang ibig sabihin non. Yun tipong kukulayan niya ang black and white na mundo ko.
Siguro nga nung nagpamudmod si God ng lovelife, tulog na naman ako. Pero kahit saan ko tingnan, mukhang di pa rin patas. Ako naman si tanga, sumasabay lang sa lukso ng panahon at pagkakataon. Kahit gaano pa katamis ang imported na chocolate, bitter pa din ako dahil ako lang mag-isa ang kumakain.. Maliban na lang kung makokonsensya akong magshare sa mga kaboard-mate ko. Pero iba pa din kung ang kasama mong kumakain ay yung taong mahal mo. Yun tipong kahit hindi kayo mag-usap, basta ang alam niyong dalawa, nagkaka-intindihan kayo. Ang layo na rin ng narating ko sa buhay ko at aminado ako na ilang taon na lang at mapapaso din ang kabataan ko kahit sabihin pa nilang bata pa din naman ako. Ayaw ko lang dumating yung panahon na sisishin ko ang sarili ko kung bakit hanggang kamatayan ko, mag-isa ako. Sa tingin ko, nakakatakot yon. Mas higit pa sa takot na pwede kong maramdaman oras na nalaman kong hindi totoo lahat ng pinaniniwalaan ko. Mas higit pa din sa takot ko na pumalya sa mga bagay na pinagtutuunan ko ng pansin.
Mahirap bang intindihin na masakit ding ulit-ulitin sa isip mo na baka hindi ka puwedeng mahalin ng taong mahal mo? Mahirap din bang unawain na mahirap tiisin ang labis na katahimikan ng taong minamahal mo> Hindi ko alam kung hanggang kalian ko dapat sanayin ang sarili ko na huwag masaktan. Hindi ko din alam kung possible nga bang maging manhid sa mga oras na kinakain ka na ng nararamdaman mo para lang pigilan pigilan ang sarili mo na huwag kung ayaw mong magsisi sa bandang huli.
Isa akong bulag na nilalang na ninanasang makakita muli ng tunay na pag-ibig. Hindi maaring mangyari yon kung ako lang ang nagmamahal. Hindi ko naman puwedeng ibuhos lahat ng pagamamahal sa sarili ko lang. Granted na rin naman na mahal ko talaga ang nanay, tatay at kapatid ko. Pero kulang pa din. Di ko alam kung masyado lang akong mapagmahal na nilalang o nagdedeliryo lang ako sa ideya ng pag-ibig.
Kung hanggang ailan ko matitiis ang sitwasyon? Sa totoo lang, hindi ko alam. Puwedeng hanggang bukas o sa isang lingo. Puwede din na sa isang buwan o sa isang taon. Baka puwede din na hanggang tumanda ako. Huwag lang sana na hanggang mamatay ako.
September 1, 2008
9:35 pm
Hindi naman dahil lang sa wala pa akong naging seryosong relasyon sa ilang taon na ding nakalipas. Di ko lang talaga maisip kung bakit tuwing may pagkakataon na nahuhulog ang loob ko sa isang tao, para namang bulang nawawala yung tao na yon sa buhay ko. Hindi ko alam kung hindi lang ako marunong mamili ng tama o may mali sa akin pero mas madalas pa ding mangyari na kung kailang nandoon na sana, bigla na lang mawawala.
Di ko din talaga alam kung may nagsumpa sa akin na huwag maging masaya ang lovelife. Hindi ko rin alam kung karma na nga ang tawag dito, bayad lang sa dami ng di ko pinansin dati o kaya, bigla ko na lang binitawan. Ang totoo, naguguluhan ako sa mga bagay-bagay. Kung di lang din naman ako magiging pari, ayoko namang tumandang binata. Nangangarap pa din naman akong magkapamilya at magkaroon ng tahimik at magandang buhay kasama ng magiging asawa at mga anak ko. Siguro, malupit lang talagang maglaro ang tadhana sa akin.
Kung alam lang siguro ng ibang tao na gugustuhing maging katulad ko ang kalagayan ng isang taong kagaya ko, baka hindi na nila asamin pa. Gusto ko lang din namang makahanap ng isang taong bubuo ng araw ko. Alam mo naman na kung ano ang ibig sabihin non. Yun tipong kukulayan niya ang black and white na mundo ko.
Siguro nga nung nagpamudmod si God ng lovelife, tulog na naman ako. Pero kahit saan ko tingnan, mukhang di pa rin patas. Ako naman si tanga, sumasabay lang sa lukso ng panahon at pagkakataon. Kahit gaano pa katamis ang imported na chocolate, bitter pa din ako dahil ako lang mag-isa ang kumakain.. Maliban na lang kung makokonsensya akong magshare sa mga kaboard-mate ko. Pero iba pa din kung ang kasama mong kumakain ay yung taong mahal mo. Yun tipong kahit hindi kayo mag-usap, basta ang alam niyong dalawa, nagkaka-intindihan kayo. Ang layo na rin ng narating ko sa buhay ko at aminado ako na ilang taon na lang at mapapaso din ang kabataan ko kahit sabihin pa nilang bata pa din naman ako. Ayaw ko lang dumating yung panahon na sisishin ko ang sarili ko kung bakit hanggang kamatayan ko, mag-isa ako. Sa tingin ko, nakakatakot yon. Mas higit pa sa takot na pwede kong maramdaman oras na nalaman kong hindi totoo lahat ng pinaniniwalaan ko. Mas higit pa din sa takot ko na pumalya sa mga bagay na pinagtutuunan ko ng pansin.
Mahirap bang intindihin na masakit ding ulit-ulitin sa isip mo na baka hindi ka puwedeng mahalin ng taong mahal mo? Mahirap din bang unawain na mahirap tiisin ang labis na katahimikan ng taong minamahal mo> Hindi ko alam kung hanggang kalian ko dapat sanayin ang sarili ko na huwag masaktan. Hindi ko din alam kung possible nga bang maging manhid sa mga oras na kinakain ka na ng nararamdaman mo para lang pigilan pigilan ang sarili mo na huwag kung ayaw mong magsisi sa bandang huli.
Isa akong bulag na nilalang na ninanasang makakita muli ng tunay na pag-ibig. Hindi maaring mangyari yon kung ako lang ang nagmamahal. Hindi ko naman puwedeng ibuhos lahat ng pagamamahal sa sarili ko lang. Granted na rin naman na mahal ko talaga ang nanay, tatay at kapatid ko. Pero kulang pa din. Di ko alam kung masyado lang akong mapagmahal na nilalang o nagdedeliryo lang ako sa ideya ng pag-ibig.
Kung hanggang ailan ko matitiis ang sitwasyon? Sa totoo lang, hindi ko alam. Puwedeng hanggang bukas o sa isang lingo. Puwede din na sa isang buwan o sa isang taon. Baka puwede din na hanggang tumanda ako. Huwag lang sana na hanggang mamatay ako.
September 1, 2008
9:35 pm
Sunday, August 24, 2008
Hang-ups
Would you ever care if I'll tell you that I'm the type of guy who never imagines himself joining pageants such as this? But I don't know why exactly I became part of the list... And yet, there should always be a reason behind everything. What matters in the end is what we have learned from the experience of getting out of our personal comfort zones... so that we may be free at last. This is the start and I know this is not the end of my journey to personal betterment. However, this does not mean that I'm willing to be exposed in these things further... I really don't know... I'm not closing doors for anything... Rest assured, I'll seize every day to discover my potentials and set them into actualities...
For all the persons who made this possible and to God who continuously affirms my being a person... THANK YOU VERY MUCH!
For all the persons who made this possible and to God who continuously affirms my being a person... THANK YOU VERY MUCH!
Friday, August 22, 2008
Foolishly Fooled
Foolishly Fooled
I just can't help it
but I need to say that I really am.
No, I'm not really sure
But I suppose I'm playing the part of a crazy fool.
Has it been madness?
Has it been a desperate attempt
to claim something I thought I'll ever have?
And yet, something that will never be...
I am standing amidst the earth and sky
waiting for the time that lightnings will struck down
and finally take my last breath.
I am desperate for the last leaf to fall.
Well' I could say to the rain, take me...
Take me to the rivers where towards the abyss.
At least, the abyss can always be
a place where I will not have to mind my feelings
a place where I can be all by myself
a place away from all pretensions and false illusions
a place away from the very edge of what people say
and what I really wanted.
Things might change then and so do my feelings.
I cannot always be someone else.
I am just me.
I am foolishly fooled by what I felt.
I am foolishly fooled by myself.
I am foolishly fooled by the world.
And I know I can never avenge myself...
I know I'll just remain here
Trying to explain to myself why
and simultaneously deiscrediting such.
I have wished for the star
Even if I know that even the moon
wouldn't be mine...
I have saved myself with no reason at all
in order to be dealt upon by manic culprits
and stealer of contentment.
I'm no longer the best man I imagined myself to be.
All because I'm foolishly fooled.
I just can't help it
but I need to say that I really am.
No, I'm not really sure
But I suppose I'm playing the part of a crazy fool.
Has it been madness?
Has it been a desperate attempt
to claim something I thought I'll ever have?
And yet, something that will never be...
I am standing amidst the earth and sky
waiting for the time that lightnings will struck down
and finally take my last breath.
I am desperate for the last leaf to fall.
Well' I could say to the rain, take me...
Take me to the rivers where towards the abyss.
At least, the abyss can always be
a place where I will not have to mind my feelings
a place where I can be all by myself
a place away from all pretensions and false illusions
a place away from the very edge of what people say
and what I really wanted.
Things might change then and so do my feelings.
I cannot always be someone else.
I am just me.
I am foolishly fooled by what I felt.
I am foolishly fooled by myself.
I am foolishly fooled by the world.
And I know I can never avenge myself...
I know I'll just remain here
Trying to explain to myself why
and simultaneously deiscrediting such.
I have wished for the star
Even if I know that even the moon
wouldn't be mine...
I have saved myself with no reason at all
in order to be dealt upon by manic culprits
and stealer of contentment.
I'm no longer the best man I imagined myself to be.
All because I'm foolishly fooled.
Wednesday, August 20, 2008
Glam Gloom
It is not the same feeling...
It can never be the same.
It just goes deeper everyday.
I don't really know.
I am not really sure.
It can never be the same.
It just goes deeper everyday.
I don't really know.
I am not really sure.
Monday, August 18, 2008
The Most Beautiful Girl I've Ever Seen
No Joke! She's beautiful inside and out... Her wit makes me run out of words though... I often say she's too high to reach but she always says no, a sure winner and yet humble in many respects... She's someone whom you would really look after to...
Subscribe to:
Posts (Atom)
